Home sweet home!

Lieve allemaal,

Het eind van de reis is in zicht gekomen. We hebben vier maanden ontzettend genoten van het mooie weer, de lieve mensen, nieuwe vrienden, prachtige natuur, wereldwonderen, lekker eten en nog zoveel meer! Morgen vliegen we weer terug naar Nederland met een rugzak vol met vieze was, souveniers en geweldige herinneringen.

Het was een reis om nooit te vergeten en we hebben veel tijd en rust gevonden om na te denken overonze dromen en de toekomst. Er zijn mooie plannen ontstaan en we gaan vol enthousiasme het leven in Nederland weer tegemoet!

Heel veel zin om iedereen weer te zien. Want het mooiste van reizen is toch altijd weer het thuiskomen...

Tot snel en liefs,

Bart en Hanneke

Luilekkerland

Sorry dat we jullie hebben achtergelaten in Hanoi, dat was niet heel netjes van ons. Zelf zijn we wel verder gereisd en we zitten inmiddels in het Cyclo Hotel in Phnom Penh, Cambodja, om jullie weer een beetje up-to-date te brengen wat betreft onze verhalen. De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen! Ze zeggen ook vaak dat geen nieuws goed nieuws is, en in ons geval klopt dit ook. We hebben het druk gehad met "tuben" in Vang Vieng, een 3-daagse scootertocht in zuid-Laos en het verwerken van de hitte in Cambodja.

Laten we er maar inknallen met de langste busreis die we tot nu toe gemaakt hebben. Hij ging van Hanoi, Vietnam, naar Vientiane, Laos. De toch duurde bijna 24 uur en was voordat de bus vertrok al een bizarre reis, hierover ooit misschien meer. We kwamen in een overvolle slaapbus terecht, half gevuld door locals en half gevuld met toeristen (wat haat ik dat woord). De bagage werd niet in de bus, maar massaal op de bus gelegd met een zeiltje er over heen. Daar stonden we even van te kijken, niet te lang natuurlijk want we moesten naar Vientiane. Het was gezellig in de bus, maar tegen middernacht was iedereen in dromenland mede door de valium die veel reizigers gebruiken voor een goede nachtrust. Hanneke en ik sliepen ook lekker en toen we wakker werden tegen 7 uur waren we bij de grens van Laos. Wat we gelukkig niet wisten is dat de bus al vanaf half vier bij de grens stil heeft gestaan, wachtend totdat de grens open ging. Mijn vraag: "waarom vertrekken we dan niet een paar uur later uit Hanoi?" vertaalde niet goed naar het Laos en dat vraag ik me dus nog steeds af.

Er valt veel te vertellen over Laos, maar dat ga ik nu niet doen. Er valt namelijk ook veel te vertellen over Cambodja en als ik daar veel over ga vertellen moet ik ook veel vertellen over Laos en ik had al gezegd dat ik dat niet ga doen. Niet omdat het niet leuk is, of omdat ik het niet zou willen, maar het moet wel een blogje blijven. Daarom filter ik voor jullie de afgelopen weken en krijgen jullie alleen alle hoogtepunten! Jullie geluk kan niet op!

Laos is een beetje een apart land. Het behoord tot de twintig armste landen van de wereld, maar heeft relatief hoge prijzen. Dit komt omdat er in het land zelf weinig gepoduceerd wordt en daarom worden veel producten geimporteerd. De mensen in Laos zijn niet erg slim, vrij lui, maar ook aardig en soms vrolijk. Vientiane zouden we kunnen skippen wat betreft hoogtepunt van de reis, ware het niet dat de viering van het nieuwe jaar begon toen wij daar verbleven. Door heel zuid-oost Azie wordt halverwege april een paar dagen achterelkaar het nieuwe jaar gevierd. Deze viering staat in het teken van water. Mensen van klein tot groot lopen met waterpistolen door de straten om iedereen die maar langskomt nat te spuiten. Soms staan er mensen met emmers water, das wordt het echt serieus. Het is grote chaos, ook op de weg. Achterop pick-up trucks staan waternbassins en mensen die personen op de straat natgooien, mensen vanaf de straat maken mensen op scooters en pick up trucks nat. Kortom, niemand ontkomt aan het water.

Vang Vieng was de volgende bestemming. Dit is een leuk klein plaatsje waar veel backpackers komen, dat bekent staat om het tuben. Tuben doe je op een rubberband in de rivier en is heel makkelijk. Je pakt een tube, gaat er in zitten en je laat je door de stroming van de rivier voortbewegen. Sommige mensen vinden dit te makkelijk en gaan er heel veel alcohol bij drinken en dit, in combinatie met een woeste rivier heeft tot veel ongelukken geleid de afgelopen jaren. Daarom is het tube-gedeelte van de rivier drastisch ingekort. Nu moet je niet denken dat het tuben heel spectaculair was en dat we risico's hebben genomen. Als je erbij was geweest had je kunnen zien hoe ontspannen het was, maar jullie hadden het vast druk in Nederland. Maar zoals gezegd was het er ontspannen. Het parcours van vier kilometer werd in ongeveer vier uur afgelegd, ga maar na wat een snelheid! Af en toe zijn we wel gestopt voor een biertje, dat moet ik erbij vertellen.

De volgende stop was Luang Prabang, een energiek stadje met een goede vibe. Elke avond was er hier een leuke avondmarkt met honderden stalletjes. Elke avond om half twaalf moest het stil zijn in de stad, want zoals in heel Laos geld er een avondklok. Een bowlingbaan, gerund door de maffia, is de enige plek die aan de avondklok ontsnapt en iedereen pakt tegen half twaalf dan ook de tuktuk naar deze bowlingbaan. Een beetje buiten de stad liggen daar zestien banen en heel veel bier op je te wachten. Een hele gekke gewaarwording, maar je moet het meemaken en dat hebben we dan ook gedaan. Toch heb je niet het idee dat je het echte Laos ziet in deze steden en daarom zijn we nog een stukje verder naar het noorden gereisd naar een heel klein dorpje genaamd Nong Khiaw. Hier waren geen attracties en hordes backpackers, dus hebben we gewoon kunnen genieten.

Na Laos zouden we naar Cambodja, dus we moesten weer zuidwaards en over zuid-Laos wil ik jullie ook nog iets vertellen. We hebben daar namelijk een prachtige "loop" gemaakt. We hebben in een plaatsje een scooter gehuurd en in drie dagen hebben we een rondje gereden en prachtige natuur gezien. We gingen met een bont gezelschap van tien personen op pad. Elke ochtend vroeg op om veel kilometers te kunnen maken. Om zeven scooters in een lint door deze gebieden heen te zien rijden was echt geweldig! Af en toe kom je voor typische opstakels te staan. Zo konden we op dag twee niet verder omdat het zandpad ineens ophield. Er waren wat bulldozers en graafmachines bezig, waarmee weten we niet, maar we konden niet verder. Er ontstond een kleine file en we probeerden er achter te komen of we straks weer verder konden. Communiceren is lastig, maar we besloten te wachten. Twee uur later ging de weg weer open en konden we weer verder. Deze scootertocht was zeker een van de hoogtepunten van reis!

Een week of twee, drie geleden zijn we naar Cambodja gegaan, waar we weer herenigd werden met Bas en Myrthe. Daar hebben we ook Tommy en Jouelle en Remco en Yolleean ontmoet bij ons heerlijke hostel "The laughing Fatman". Het hostel wordt gerund door een dikke Cambodjaan die, om de naam van het hostel hoog te houden, veel te veel lacht en zijn dikke buik in stand houdt. We zijn op een punt op de reis aanbeland dat het reistempo wat liger ligt en we nemen daarom af en toe genoegen met een dagje relaxen bij het hostel. Een live voetbalwedstrijd, of een filmpje kijken met een biertje erbij is namelijk ook reizen. We hebben in vijf dagen Phnom Penh niet heel veel van de stad gezien.

Toch is het tijd om verder te gaan en de reis wordt zuidwaards hervat naar Kampot. We zaten hier in een prachtig "resort" aan de rivier waar slechts zeven bungalows waren. Met ons achten was het park dus goed gevuld. Hier hebben we lekker gezwommen. kennis gemaakt met Rianne, een vriendinnetje van een vriendin van ons in Nederland, en we hebben hier een waterspel gespeeld. Met de hulp van Rianne en Jouelle heb ik een spel uitgezet waar we uiteindelijk met elf mensen van hebben genoten. Er deden nog drie Denen en twee Engelsen mee die de avond voor aanvang van het spel uitgenodig waren door ons in een leuk kroegje vlak bij ons resort. Na afloop van het spel bleef het gezelschap tot in de late uurtjes zitten bier en wijn drinken. Het was een geslaagde dag.

Koh Rong Sanloem was de volgende bestemming. Een eilandje in de golf van Thailand op twee uur varen van het vaste land. De sfeer op dit eiland lijkt wat op de sfeer van Koh Chang, het eerste eiland waar we aan het begin van onze reis zijn geweest. Hier was wederom niets te doen en dat was lekker. 's Ochtends wakker wakker worden in de te warme tent (ja, we sliepen hier in een klein tentje) en jezelf naar de hangmat slepen om daar je slaap verder te zetten. We snorkelen hier wat en denken na over de toekomst, want het duurt niet lang meer en dan gaan we ons leventje in Nederland weer oppakken. Het regent en onweert hier dagelijks en het komt dat ook geregeld voor dat we al onze tentjes naar het restaurant moeten verplaatsen om onze spullen droog te houden. De laatste dag regende het zo hard dat we met drie tenten in het restaurant hebben geslapen.

Er zijn hier veel honden op het eiland, waarvan Brommer toch onze favoriet is. 's Nachts ligt hij voor (of soms half in) onze tent, om Hanneke te beschermen. Denk ik. Voor het slapen gaan liggen we in de zee om lichtgevend plankton te zien. Dat zou je ook eens moeten doen als je ooit in de gelegenheid bent, een heel mooi gezicht. Verder doen we hier niet zoveel, dat had ik al gezegd. Er wordt dus veel gekaart, we hebben inmiddels een aantal leuke kaart spelletjes geleerd, sommige daarvan vindt Hanneke zelfs leuk ("Janef" kan ze namelijk heel goed), en koehandel is zelfs uit de tas gekomen. De mensen van het restaurant zijn aardig, maar ze spreken bijna geen Engels. Toch hebben we veel plezier met elkaar. We zetten ze op de foto, leren ze Engelse woorden en ze kijken vaak mee met onze kaartspelletjes. Ook vinden ze Ipads en Iphones fascinerend, die laten we dan ook graag aan ze zien.

Na vijf nachten eiland is het weer tijd om terug te keren naar Phnom Penh. Er zijn weinig wegen in Cambodja, dus vroeger of later kom je altijd weer in Phnom Penh uit. Hier hebben we er alweer een nachtje opzitten en morgenvroeg om half tien vertrekt onze bus naar Battambang. Hierover vertellen we jullie in ons laatste blog meer. Dit was het voor nu. Zes weken in een blog vertellen is net iets te veel van het goede. Sorry daarvoor, maar zoals jullie hebben kunnen lezen hebben we het te druk gehad om ook nog elke twee weken een verhaal te schrijven. We zullen ons leven wat dit betreft beteren!

Fleur komt ons straks opzoeken in Thailand om lekker even op vakantie te zijn, daar hebben we heel veel zin in. Ze zal dus onderdeel zijn van onze laatste weken in Azie. Ben je benieuwd naar onze verhalen? Hou dan de website in de gaten.

Jullie horen snel van ons.

Liefs,
Hanneke en Bart

Nog een beetje Vietnam

Op dit moment zijn we alweer 7 weken onderweg. Bijna op de helft. Dat is gek! De tijd gaat ineens heel snel.
We zitten in het bruisende leven van Hanoi, en nu zit ik naast Bas (aka Sebo) die ook een stukje aan het schrijven is voor zijn eigen website!

Maar laten we weer even een blik werpen terug in de tijd. Geen belangrijke feiten overslaan en er weer een mooi verhaal van maken voorjullie thuisblijvers en meegenieters.

Na Ho Chi Minh zijn we met de bus naar Mui Ne gegaan. Een badplaatsje aan de oost kust van Vietnam. De bus schoot niet op want er werd langzaam gereden. Maar dat was niet zo erg omdat we in ieder geval niet hoefden te vrezen voor onze levens door de rijstijl van de chauffeur. In Mui Ne aangekomen bleek al gauw dat de meerderheid Russische toeristen waren. Die gaan echt massaal op vakantie naar Vietnam en dan met name naar Mui Ne en Nha Trang. Best gek, omdat je normaal gesproken niet vaak een Rus tegenkomt. Mui Ne is erg klein dus alles is gericht op het toerisme. Overal zijn resorts (goedkope en super dure) uit de grond gestampt en elke dag happy hour en karaoke, Wat we een hele belevenis vonden aan Mui Ne was de avondmarkt waar de verse (levende) vissen lagen uitgestald of nog rondzwommen. Je mocht de knapste uitkiezen en die werd dan voor je gegrild op de bbq. En als je zin had in een stukje alligator dan kon dat ook! Van al dat gekrioel werd ik spontaan vegetarisch...
We hebben scooters gehuurd om de buurt te verkennen en de scooter is alleen al een uitkomst om een beetje wind door de haren te laten wapperen, ook al rij je nergens in het bijzonder heen. De verkoeling op de scooter is heerlijk!

In Mui Ne hebben we ons laten overhalen om een open bus ticket te kopen. Hiermee kun je van Zuid naar Noord Vietnam reizen met de bus, en volg je de route die alle toeristen volgen. Het wordt je bijna onmogelijk gemaakt om hier als toerist je eigen plan te trekken. De tours en georganiseerde trips zijn het goedkoopst en het makkelijkst. Dus als je zelf op avontuur wil dan ben je meer geld kwijt en kost het ook nog eens veel meer tijd en energie. Dus kiezen de meesten voor de makkelijkste weg.
De echte dare devils kopen een motor en binden de tas achterop en gaan zelf op pad, maar dit vinden wij (zonder motor ervaring en gezien de wegen in Vietnam en de rijstijl van de mensen hier) toch iets te spannend..Dit kunnen we onze moeders ook niet aan doen:)! Dus gezellig met alle farang (buitenlanders) in 1 bus op weg naar Dalat.

Dalat ligt meer in het binnenland van Vietnam. Het is er een stuk koeler en er zijn prachtige bergen. Ook heb je in Dalat de Easy Riders. En dit zeggen de Easy Riders over zichzelf: The Original Easy Riders enthusiastic and knowledgeable generation with years of expriences is so ready to help you connect with the real Viet Nam, the bit forgotten by most Western tourists. We want to share with you the lives of the Vietnamese minority; to understand more about people, culture, cuisine and the hidden charm of the country. Don't miss out on this great opportunity to discover the heart and soul of Vietnamese.
Klinkt prachtig natuurlijk. Maar kost ook minimaal 70 eruo per dag, en dat is wel wat veel voor ons. De Easy Riders staan op elke hoek van de straat en vragen de hele tijd of je een tour met ze wil doen. Alles kan en alles is mogelijk. Zolang je maar dik betaald. Wij hebben alle ruige mannen van ons af weten te houden en hebben weer zelf een scooter gehuurd. Bart was mijn eigen Easy Rider;) We kwamen in een dorpje terecht waar we wel iets wouden eten. Toeristen hadden ze niet veel gezien. Alle kinderen riepen HELLO!!! en bij het restaurantje waar we binnen kwamen moesten we met handen en voeten uitleggen wat we wouden. 'Do you have something to eat?' Ze bracht me naar de koelkast. Oke, drinken hebben ze dus wel. Eerst maar twee colatjes bestellen, dat smaakt overal hetzelfde! Daarna gebaren dat we honger hadden, we wezen naar wat broodjes die ze had liggen en een ei. Ook daar wist mevrouwtje wel raad mee. Even later kwam ze met 2 heerlijke omeletjes aanzetten! En ze lachtte zich dood omdat ze volgens mij nog nooit 2 blondies in de zaak had gehad! Even later kwam er een oud mannetje binnen. Hij begon druk te praten. Helaas begrepen we hem niet en kon mevrouwtje niet vertalen. Hij had wel goede bedoelingen want hij heeft ons wel 5 keer een hand gegeven! En samen op de foto geweest natuurlijk:)

We hadden in Dalat een gigantische hotelkamer met 2 super grote 2 persoonsbedden en een badkamer met hoekbad. En dat voor maar 12 dollar. Beetje overdreven eigenlijk maar ja, een bad was geen overbodige luxe want we konden even goed schoon weken! Bij vertrek goed gekeken of we alles bij ons hadden. Ja hoor, dat hadden we. Of toch niet...

In Nah Trang aangekomen werd er bij het inchecken gevraagd naar onze paspoorten. OOOOEEEPS! Die lagen nog in het vorige hotel! Natuurlijk onze eigen schuld maar de mevrouw van de receptie had ze ook gewoon aan ons terug moeten geven bij uitchecken! Moeten we dan overal zelf aan denken??!!;)
Geen probleem hoor, dit gebeurt vast vaker. Een telefoontje naar het hotel en ons werd beloofd dat de paspoorten de dag erna met dezelfde bus zouden aankomen vanuit Dalat bij het boekingskantoortje. Toch een beetje spannend. Maar wat kun je anders dan er vertrouwen in hebben. De dag erna gingen we vragen bij het boekingskantoor maar we werden raar aangekeken. Paspoorten? Nee dus. Even weer bellen. Bleek dat het hotel in Dalat was vergeten om onze paspoorten aan de chauffeur mee te geven. De dag erna zouden ze het echt doen. Dus wij een nachtje extra geboekt in ons hotel en de dag erna weer achter de paspoorten aan. En toen kwam alles goed. De paspoorten waren er, keurig ingepakt aangekomen en we konden weer fijn verder reizen!

Het leukste in Nah Trang vonden we Jaaaahn (zo werd het uitgesproken). Jaaaahn is een dikke, aangelijnde kat (helaas geen foto) die we hebben leren kennen op 1 van onze avondwandelingen. Hij zat aan een erg kort touwtje en woonde in een levensmiddelen winkel. Zijn baasje was ook erg aardig. We hebben op een mini plastic krukje een biertje gedronken bij Jaaahn en zijn baasje vertelde dat hij aan een lijntje zat omdat hier veel mensen wonen die een kat anders mee pikken om op te eten. Dit was veiliger voor hem. Al leek het ook wel weer sneu voor zo'n dikke joekel om maar een meter bewegingsruimte te hebben. Maar alles beter dan gekookt worden in een vietnamese kattensoep!


De volgende stop was Hoi An. Hier had ik veel goede verhalen over gehoord en we hadden er veel zin in. De reis ernaartoe was iets minder. Veel roggelende en kotsende locals in de bus waardoor slapen lastig werd. We hadden wel een nachtbus met smalle ligbedjes, ergens ook wel weer heel grappig! We konden nog net onze benen een beetje strekken en lang uit liggen. Helaas stopte de bus toen we net een beetje in slaap waren en gingen de chauffeurs eten. Het is toch ideaal voor een goede nachtrust en toen we in Hoi An in ons hotel aankwamen zijn we eerst weer een paar uurtjes gaan slapen.
Hoi An is inderdaad een leuk plaatsje. Veel Franse accenten waardoor het een gezellig, knus, klein, pittoresk centrum heeft waar je heerlijk door de smalle straatjes kan dwalen, leuk om souvenirs te kopen. Vooral 's avonds is het erg mooi want dan zijn er overal lampionnen die licht geven wat het super romantisch maakt!!! We zijn hier een week gebleven en hebben leuke mensen ontmoet waarmee we zijn opgetrokken. Bart heeft nog 2 overhemden en een jasje (jaja!) op maat laten maken want daar staat Hoi An bekend om.Verder hebben we eigenlijk bar weinig gedaan in die week..voornamelijk van het hotel naar het strand gefietst, van het strand naar het dorp gefietst om te eten en van het dorp weer naar hotel gefietst om te slapen! Echt ontspannen dus.
Al is 1 van de ritjes op de fiets naar het strand wel behoorlijk verpest door het volgende:

We zaten op onze mooie fietsjes met mandje voorop. Wij hollanders doen de tassen altijd voor in het mandje, toch? Dus zo ook deze keer. Bart reed aan de buitenkant en we waren druk aan het kletsen. Ineens komt er van achteren een man op een scooter langsrijden en die graait zo onze tas uit het mandje. Ik krijzen! Bart sjeest erachter aan! Man op de scooter weg, tas weg...Wat een domper. Ik stond gewoon te huilen aan de kant van de weg. Hoe kan iemand dat doen???!!! Ons reisdagboekje zat erin, Barts bril, geld want we hadden net gepind. Geluk bij een ongeluk was dat mijn iphone nog net uit de tas viel toen die gozer hem pakte en ook dat de camera en onze paspoorten er niet in zat. Maar wat een vervelende ervaring zeg! We zijn naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen en na een nachtje slapen waren we wel weer van de schik bekomen en nu kunnen we er wel weer om lachen!

Er waren eens 2 hondjes op het strand bij Hoi An, Mimi en Milo. De ene dag speelden ze nog fijn samen en de dag daarna was Mimi verdrietig. Hun baasje kenden we al een beetje, een lief jong dametje die de strandbedjes aan ons verkocht. Ze vertelde dat Milo dood was. En dat terwijl we hem de dag ervoor nog hadden zien rond rennen! Een taxi chauffeur had hem aangereden. Zo gek! Maar, vertelde het lieve jonge dametje, Milo was inmiddels al verkocht en opgegeten door mensen. Want ja, dat doen die gekke vietnamezen hier gewoon hoor! Het huisdier is nog amper koud en ligt al te braden in het pannetje van de buren. Dat is voor ons Hollanders ,moeilijk te bevatten. Stel je voor dat we Jippie gaan opeten!!!

Intussen zijn we dus in Hanoi en weer herenigd met Myrthe en Bas, waarmee we ook naar Thailand zijn gevlogen. Het is heel leuk om weer een tijdje met hun op te trekken en we vinden alle vier Hanoi een gave stad. Dit is echt de perfecte mix van echt Azie met locals en hun gewoonten en de toeristen. Het is een gezellige mengelmoes waar op straat echt werkelijk alles wordt verkocht! Van kamerplant tot ananas, van aansteker tot noodlesoep, van balonnen tot lichtlasers. Het verkeer is weer om gek van te worden! Overal toeteren alsof hun leven ervan af hangt. Iets waar we niet aan kunnen wennen en wat ons telkers weer laat opspringen van schrik! Dit weekend gaan we met elkaar naar Halong Bay, grootste bezienswaardigheid in Vietnam. Het is een baai waar meer dan 1000 kleine eilandjes liggen in prachtig helder blauw water. We hopen door de toeristen nog het moois te kunnen bewonderen. We zullen het beleven!

Tot over een paar week en sterkte met de sneeuw...
Liefs Bart en Hanneke

Vietnam en nog veel meer!

Het is een tijdje geleden, maar hier zijn we weer!

Vietnam is het land waar we inmiddels onze voelsprieten uit hebben staan en waar we ons als echte toeristen gedragen. We bezoeken de Mekong Delta, wurmen onze lichamen door de nauwe tunnels van de Vietminhen rakelen onze kennis over de oorlog op in het oorlogsmuseum.

Maar laten we er een beetje chronologie in aanbrengen en teruggaan naar de plek waar we jullie de vorige keer hebben achtergelaten: Krabi, Thailand. We gingen van daaruitop weg naar onze nieuwe vriend Lionel in Maleisie. Na een busreis van acht uur, waar we onze hand deze dagen niet meer voor omdraaien, kwamen we aan in Georgetown op het schiereiland Penang. Toch een beetje vermoeid wilden we snel een goedkope kamer vinden en wat gaan eten met Lionel.

Die goedkope kamer vind je wel en op het moment dat het nog licht is ziet het er allemaal nog wel oke uit, maar op het moment dat je 's nachts in bed ligt denk je daar wel anders over. Als je na het eten thuiskomt en wil gaan slapen en het volgende gebeurd, dan weet je dat jein het vervolgiets kritischer moet zijntijdens het uizoeken van jeslaapplek.

We komen dus thuis en ik loop naar het bed om mijn tas te pakken. Ik wil kijken of mijn telefoon het alweer doet, want hij geeft al twee weken aan dat hij oververhit is en verder doet hij niets meer. Op het moment dat ik mijn hand in de tas stop springt er een muis uit mijn tas en dezeverdwijnt door een kieronder de deur. Vervolgens loop ik naar de w.c. en zie ik een kakkerlak op zijn rug zonnebaden en 's nachts worden we door tientallen muggen belaagd. Tel daarbij op de hitte en het irritante geluid van een alsmaar stromend fontijntje dan weet je dat dit een eenmalig verblijf was in dit hostel.

Tot zover het gezeur, want we hebben het heerlijk gehad op Penang en met Lionel. Samen met deze vrolijke jongen hebben we het eiland verkend waar hij de komende vijf maanden -en wij de komende vijf dagen- zal verblijven. Een greep uit onze activiteiten: heerlijke gerechten gegeten op marktjes met specialiteiten uit allerlei landen (Penang staat bekend om zijn heerlijke eten), het eiland voor onszelf in kaart gebracht door met scooters rond te rijden, gezwommen in de zee(Lionel is nog gebeten door een kwal, waarschijnlijkdacht ie dat Lionel ook een kwalwas maar dat is niet waar) en naar de bioscoop geweest.

Maleisie lijkt weinig op Thailand. Het is een redelijk geavanceerdland met hoge gebouwen en veel verkeer en na vijf dagen Georgetown was het daarom tijd om weer een beetje tot rust te komen. We namen tijdelijk afscheid van Lionel en vertrokken naar de Cameron Highlands.

Aan het verhaal tot nu toe te zien wordt het een heel boekwerk voordat jullie up-to-date zijn, dus ik zal mezelf even aansporen wat sneller de de reis heen te lopen. De Cameron Highlands waren wel oke, niet veel meer dan dat. Wat de twee dagen die we daar waren speciaal maakten zijn de leuke mensen die we daar hebben ontmoet. Philipe uit Canada, Ellen uit Duitsland en Emma en Benny uit Zweden. Lekker samen uit eten, wandelen naar de waterval en lokale drankjes drinken.

Het was hier opvallend frisser dan op de andere plekken waar we tot nu toe zijn geweest, dus de lange broek kon gewoon aan. Lekker hoor. Tijdens onze wandeling door het boszijn we een enthousiaste local (Krishna)tegengekomen die zijn bril kwijt was en nadat we die voor hem hadden teruggevonden zag hij ineens zes man publiek voor zijn neus staan. En je moet weten dat Krishna dit niet onbenut laat en de volgende anderhalf uur hingen we aan zijn lippen terwijl hij vertelde over alle reincarnaties van Buddha, de tijgers die in dit bos hadden geleefd en de stammen die hier nog steeds wonen.

De volgende dag hebben we afscheid genomen van elkaar en zijn we vertrokken naar Perhentian Island, een eiland aan de oostkust van Maleisie waar we weer met Lionel afgesproken hadden. We zouden hier samen met hem een lang weekend doorbrengen. Zonder heel duidelijk een afspraak te hebben gemaakt over hoe laat, op welk eiland en waar dan precies elkaar weer te ontmoeten werden we voor het eerst geconfronteerd met het gemis van een telefoon. Voor zover we wisten was er geen internet op het eiland aanwezig, hebben we geen werkende simkaarten meer in onze telefoons en is ondertussen Lionels telefoon misschien ook wel uit.

Blijdschap toen we elkaar enigszins uitgeput weer zagen! Kamertje geboekt en lekker gaan zwemmen. Het eiland heeft aan twee kanten een strand. Een klein strandje, aan de kant waar wij sliepen. Daar waren de meeste eetgelegenheden en resorts en en groot strand aan de andere kant. Je loopt in vijftien minuten van de ene naar de andere kant. En dat andere strand, daar moet je zijn! Hoge golven om lekker in te spelen;) Dat hebben veel gedaan hier. Een klein balletje gekocht en de zee in.

's Avonds verse vis van de barbecue en op zijn tijd een biertje erbij (woekerprijzen). Hier hebben we John leren kennen, een Zwitsersejongen die research doet naar afvalmangement op het eiland. Hij woont een tijdje in Indonesie, maar zat voor een paar weken op dit eiland en hij sprak ons aan omdat we leuke mensen lijken. Hij had daar een oogje voor:) Een dag later kwamen de Zweden die we in de Cameron Highlands hadden ontmoet ook naar het eiland en het feest was compleet.

We hebben gesnorkeld, mooie vissen, zeeschildpadden en haaien gezien. En elkaar gezien onder water natuurlijk, dat is soms ook best eng met een bril op en een snorkel in je mond. Verder bestaan de dagen hier ook gewoon uit ontbijten lunchen en avondeten. Ondertussen doe je dingen, maar niet gek veel. Het is immers vakantie. Afgelopen maandag zijn we weer naar het vaste land gevaren en zijn we vertrokken naar Kuala Lumpur gegaan, de hoofdstad van Maleisie.

Maandagavond daar aangekomen en dinsdagochtend gevlogen naar Ho Chi Ming Stad, waar ik nu achter de computer zit dit verhaal te typen. Bijna einde verhaal, maar laat ik eerst nog iets vertellen over Vietnam. We betalen hier met de Dong en de Dong is niets waard. Je hebt er 27.000 nodig om te wisselen tegen een euro. Bier kost hier 12.000 Dong (Saigon beer) we gaan uit eten voor 250.000 en voor hetzelfde geld slapen we hier.

De benzine is hier relatief duur en daarom is auto rijden duur. Je ziet hier dan ook weinig auto's, maar des te meer scooters! Je kijkt je ogen uit als je dikke rijen scooters voor het stoplicht ziet wachten. Hoe het mogelijk is dat we nog geen ongelukken hebben gezien zijn we nog niet uit, maar ze lijken elkaar hier allemaal goed te begrijpen in het verkeer en vanaf baby af aan rijden mensen al mee voorop de scooter. Ze zullen allemaal de tienduizend urenregels wel aanhouden denk ik.

Maargoed, we hangen hier dus de toerist uit. En de uitstapjes die ik aan het begin noemde zijn natuurlijk leuk, je ziet nog eens wat, maar eigenlijk vinden we de opzet vreselijk. Je voelt je echt een toerist en ze proberen overal geld aan je te verdienen. 'Kijk hier maken ze caramel snoepjes. En kijk, hier kan je ze kopen'. Die tours doen we dus niet meer en we gaan er zelf wel op uit om de dingen te bezoeken als we daar zin in hebben. Vietnam bevalt tot nu toe erg goed, ondanks de slechte verhalen die we hebben gehoord van andere backpackers. Wij geloven daar niet in, we hebben het overal leuk daar zorgen we namelijk wel voor!

Over twee uur stappen we in een bus en gaan we naar Mui Ne, een plaatsje aan de kust iets ten noorden van Ho Chi Minh. Gisteravond hebben we van een paar Zweden gehoord dat het niet zo leuk is, dus we hebben er zin in!

Dit was het tot zo ver! We zullen de komende twee weken weer allemaal dingen proberen te beleven, zodat we jullie weer iets te vertellen hebben tegen de tijd dat we een nieuw blog schrijven. Want jullie moeten weten wij zijn op reis, maar we doen dit allemaal ook een beetje voor jullie;)

Tot dan!!

Thailand, de eerste twee weken...

Wat leuk om op de site te komen en te zien dat er al reacties staan! En dat terwijl wij nog niet eens een verhaal hebben geplaatst:-)

Op het moment van schrijven zitten we in een internet cafe in Krabi. We zeiden net tegen elkaar dat we precies 2 weken onderweg zijn vandaag. Nu eens even samenvatten hoe die weken eruit hebben gezien.

We begonnen natuurlijk op valentijnsdag in Bangkok. Myrthe en Bas hadden vanuit Nederland hetzelfde vliegtuig gepakt en ook de eerste 3 nachten met ons doorgebracht in Bangkok. Dit was erg gezellig en de schok minder groot als je aankomt in deze grote, vieze, overweldigende stad. Het was ook vooral erg warm in Bangkok. En niet lekker warm, maar vies zweterig warm zonder zonnetje. Dus de straaltjes zweet liepen geregeld op plekken waar je dat liever niet voelt en de hele dag voel je je vies. Douchen helpt even, maar zodra je weer naar buiten stapt is het weer mis.

We waren gewaarschuwd door veel mensen voor veel dingen. Dus we liepen heel alert rond. Niet met locals praten die heel aardig tegen je doen, vooral niet akkoord gaan met de prijs die ze voor producten of activiteiten vragen, in de taxi vragen of de meter aan kan ipv een vaste prijs afspreken, je spullen in de gaten houden en het liefst alles in een kluisje met slot goed opbergen! Heel vermoeiend allemaal. Het liefst ga je natuurlijk wel met de locals praten, vooral als ze behulpzaam lijken! En als je staat te zweten aan de kant van de weg, dan wil je natuurlijk in de eerste de beste taxi stappen met airco, ook al wordt je belazerd. En je wil je geen zorgen maken om het kluisje met slot, welke je net op de markt hebt gekocht, omdat je bang bent dat al die marktkoopmannen een kopie van het sleuteltje hebben en dan alsnog de boel leeg halen.

Maar na 2 dagen laat je dit los, heb je een plek gevonden waar je lekker met yoghurt en fruit en goeie koffie kan ontbijten en kun je gaan genieten van de stad. We hebben in de avonden lekker thais gegeten bij een stalletje op straat waar iemand aan de lopende band Padthai staat te maken. Met tofu, kip,garnalen, ei..roept u maar! Heerlijk en dat voor 35 baht wat dus (even vragen aan Bart want die is goed met geld en het omrekenen ervan...) ongeveer 1 euro is. Als je je best doet kun je goedkoop eten. Maar omdat het zo toeristisch is, probeert men overal op te verdienen. Ons ontbijt met yoghurt was bijvoorbeeld 3 keer zo duur. Dat is dus jammer, Thailand is al ontdekt en verpest zoals sommige doorgewinterde reizigers zullen zeggen. Er zijn al vele rugzaktoeristen ons voor geweest en dit is te zien als je door de straten van Bangkok loopt en te voelen in de portemonnee.

Een kleine overwinning op dit alles was wel het moment dat we naar een zwembad wouden maar niet veel geld wouden betalen voor een mini zwembad bij een hotel. Zelfs het subtropisch zwemparadijs in Veendam is goedkoper!!! Dus we hoorden bij de toeristeninformatie dat er nog een zwembad was waar we met de bus heen konden. Op goed geluk stonden we aan de kant van de weg. Ook nog aan de goede kant van de weg want na even wachten kwam onze lijn 15 er al aan. De bus stond nog niet stil of de deuren vlogen al open en er sprongen wat mensen uit. Wij er snel bij in! Bart wou betalen, maar werd door de chauffeur genegeerd. Mijn achterbuurvrouw vertelde dat deze bus gratis was. Mooi! In de taxi waren we minimaal 2 ribben kwijt geweest dus dit voelde goed! En we waren de enige witjes tussen alle locals. Het zwembad bleek een olympisch bad te zijn waar, op een klasje kinderen met badmutsjes, verder niemand was. We zijn maar baantjes gaan trekken en Myrthe en ik kregen subtiel een badmuts toegegooid. Dat moeten vrouwen dragen blijkbaar. Maar we vonden het heerlijk!

Na 3 nachten samen zijn Myrthe en Basnaar het Noorden gegaan en hebben wij een bus naar Ranong, in het zuiden genomen. We wouden graag naar 1 van de eilanden en ik had na wat research gekozen voor een rustig eiland waarvoor je werd aangeraden om genoeg boeken mee te nemen...dat leek ons wel wat! Weg uit de drukte van Bangkok en ontspannen op een onbewoond eiland met kokosnoten en palmbomen! We kwamen op Ko Chang met een boot. Konden kiezen op welk strand we eruit gemieterd wouden worden. Wij hadden geen idee en dus niks geboekt dus we bleven zitten op de boot met de leukste mensen en wachtten tot die er uit zouden gaan..De boot was niet volgeladen met mensen, niet veel mensen weten Ko Chang te vinden blijkbaar, maar wel volgeladen met eieren, bier, fris, water, ijsblokjes, fruit, groente. Oftewel, de dagelijkse voorraad voedsel en dranken!

We hebben 8 dagen doorgebracht in een bungalow. Klein houten huisje. Er was electriciteit van 19:00 tot 22:00 uur, alleen koud water, de wc moest worden doorgespoeld door er water uit een emmertje in te gooien, geen internet. Maar, wat heb je ook nodig als je op een eiland zit met je liefje, stapels boeken, andere verdwaalde hippies, elke avond een kampvuur, muzikaal talent, zee en strand voor de deur, een hangmat, en lekker eten! We konden ons geluk niet op. Dit was echt perfect. Het simpele leven zoals wij dat graag zien. Dit bleek het best bewaarde geheim van Thailand te zijn. Nog niet ontdekt door de feestende en drinkende jongeren. En dit willen ze ook graag zo houden. Dus ons werd meerdere malen op het hart gedrukt dat we het niet verder mochten vertellen. Anders zou Ko Chang ook binnen de kortste keren vol staan met resorts en restaurants en zou het in elke reisgids komen te staan en bekend staan om de fullmoon partys. Dat willen we niet. Het is juist zo fijn zoals het nu is.Met een frans stel die elke dag tijdens de zonsondergang yoga ging doen op het strand. Een Duitste man die veel leek op Obelix en hele dagen aan dezelfde tafel zat en alleen op stond om een koud biertje te pakken en waar Bart een keer tot 3 uur snachts backgammon mee heeft zitten spelen. Een jong frans stelletje die elkaar hadden leren kennen in Cambodja en hadden besloten om samen verder te reizen naar India, een Nederlands stel die naar Thailand kwam om inkopen te doen van spullen die zij straks weer verkopen gaan op markten. Franse mannen met gitaren die in de avonden de mooiste liedjes wisten te produceren bij het kampvuur.

Bijna wouden we niet meer weg. Bijna waren we 4 maanden gebleven op dit eiland. Maar wij hebben nog veel te zien van Azie. En als dan blijkt dat dit eiland echt zo speciaal is, dan gaan we gewoon aan het eind van de reis weer terug om het af te sluiten.

Nu zijn we in Krabi. Op doorreis. We hebben afgelopen nacht in een verschrikkelijk hotel geslapen. Lelijk, oud, slechte service. Gewoon een drama. Dus vandaag ingecheckt bij een ander guest house. Vandaag is een dag om te internetten, wat sspulletjes te kopen. Bart is namelijk tijdens beachvollybal uit zijn zwembroek en andere korte broek gescheurd. Oeps!

Morgen nemen we om 11:00 uur de bus naar Penang, Maleisie. Deze rit gaat 8 uur duren. En laten we hopen dat het ook echt ' maar' 8 uur gaat duren en geen vertraging oploopt. Op Penang, een schiereiland aan de west kust van Maleisie, is Lionel die daar studeert. Lionel is in Groningen een vage bekende van ons, maar aan de andere kant van de wereld zijn we natuurlijk beste vrienden. Zo werkt dat. We gaan speciaal voor hem naar Penang. Dit is leuk, want het geeft ons meteen een reisdoel. Daar blijven we een paar dagen plakken en dan verder een stukje van Maleisie verkennen. Op 12 maart vliegen we naar Vietnam vanaf Kuala Lumpur. Dat staat vast. Wat er verder gaat gebeuren staat nog niet vast. Elke dag brengt nieuwe kansen en we genieten van de vrijheid die we hebben.

Tot de volgende keer en veel liefs,

Bart en Hanneke