Wat leuk om op de site te komen en te zien dat er al reacties staan! En dat terwijl wij nog niet eens een verhaal hebben geplaatst:-)

Op het moment van schrijven zitten we in een internet cafe in Krabi. We zeiden net tegen elkaar dat we precies 2 weken onderweg zijn vandaag. Nu eens even samenvatten hoe die weken eruit hebben gezien.

We begonnen natuurlijk op valentijnsdag in Bangkok. Myrthe en Bas hadden vanuit Nederland hetzelfde vliegtuig gepakt en ook de eerste 3 nachten met ons doorgebracht in Bangkok. Dit was erg gezellig en de schok minder groot als je aankomt in deze grote, vieze, overweldigende stad. Het was ook vooral erg warm in Bangkok. En niet lekker warm, maar vies zweterig warm zonder zonnetje. Dus de straaltjes zweet liepen geregeld op plekken waar je dat liever niet voelt en de hele dag voel je je vies. Douchen helpt even, maar zodra je weer naar buiten stapt is het weer mis.

We waren gewaarschuwd door veel mensen voor veel dingen. Dus we liepen heel alert rond. Niet met locals praten die heel aardig tegen je doen, vooral niet akkoord gaan met de prijs die ze voor producten of activiteiten vragen, in de taxi vragen of de meter aan kan ipv een vaste prijs afspreken, je spullen in de gaten houden en het liefst alles in een kluisje met slot goed opbergen! Heel vermoeiend allemaal. Het liefst ga je natuurlijk wel met de locals praten, vooral als ze behulpzaam lijken! En als je staat te zweten aan de kant van de weg, dan wil je natuurlijk in de eerste de beste taxi stappen met airco, ook al wordt je belazerd. En je wil je geen zorgen maken om het kluisje met slot, welke je net op de markt hebt gekocht, omdat je bang bent dat al die marktkoopmannen een kopie van het sleuteltje hebben en dan alsnog de boel leeg halen.

Maar na 2 dagen laat je dit los, heb je een plek gevonden waar je lekker met yoghurt en fruit en goeie koffie kan ontbijten en kun je gaan genieten van de stad. We hebben in de avonden lekker thais gegeten bij een stalletje op straat waar iemand aan de lopende band Padthai staat te maken. Met tofu, kip,garnalen, ei..roept u maar! Heerlijk en dat voor 35 baht wat dus (even vragen aan Bart want die is goed met geld en het omrekenen ervan...) ongeveer 1 euro is. Als je je best doet kun je goedkoop eten. Maar omdat het zo toeristisch is, probeert men overal op te verdienen. Ons ontbijt met yoghurt was bijvoorbeeld 3 keer zo duur. Dat is dus jammer, Thailand is al ontdekt en verpest zoals sommige doorgewinterde reizigers zullen zeggen. Er zijn al vele rugzaktoeristen ons voor geweest en dit is te zien als je door de straten van Bangkok loopt en te voelen in de portemonnee.

Een kleine overwinning op dit alles was wel het moment dat we naar een zwembad wouden maar niet veel geld wouden betalen voor een mini zwembad bij een hotel. Zelfs het subtropisch zwemparadijs in Veendam is goedkoper!!! Dus we hoorden bij de toeristeninformatie dat er nog een zwembad was waar we met de bus heen konden. Op goed geluk stonden we aan de kant van de weg. Ook nog aan de goede kant van de weg want na even wachten kwam onze lijn 15 er al aan. De bus stond nog niet stil of de deuren vlogen al open en er sprongen wat mensen uit. Wij er snel bij in! Bart wou betalen, maar werd door de chauffeur genegeerd. Mijn achterbuurvrouw vertelde dat deze bus gratis was. Mooi! In de taxi waren we minimaal 2 ribben kwijt geweest dus dit voelde goed! En we waren de enige witjes tussen alle locals. Het zwembad bleek een olympisch bad te zijn waar, op een klasje kinderen met badmutsjes, verder niemand was. We zijn maar baantjes gaan trekken en Myrthe en ik kregen subtiel een badmuts toegegooid. Dat moeten vrouwen dragen blijkbaar. Maar we vonden het heerlijk!

Na 3 nachten samen zijn Myrthe en Basnaar het Noorden gegaan en hebben wij een bus naar Ranong, in het zuiden genomen. We wouden graag naar 1 van de eilanden en ik had na wat research gekozen voor een rustig eiland waarvoor je werd aangeraden om genoeg boeken mee te nemen...dat leek ons wel wat! Weg uit de drukte van Bangkok en ontspannen op een onbewoond eiland met kokosnoten en palmbomen! We kwamen op Ko Chang met een boot. Konden kiezen op welk strand we eruit gemieterd wouden worden. Wij hadden geen idee en dus niks geboekt dus we bleven zitten op de boot met de leukste mensen en wachtten tot die er uit zouden gaan..De boot was niet volgeladen met mensen, niet veel mensen weten Ko Chang te vinden blijkbaar, maar wel volgeladen met eieren, bier, fris, water, ijsblokjes, fruit, groente. Oftewel, de dagelijkse voorraad voedsel en dranken!

We hebben 8 dagen doorgebracht in een bungalow. Klein houten huisje. Er was electriciteit van 19:00 tot 22:00 uur, alleen koud water, de wc moest worden doorgespoeld door er water uit een emmertje in te gooien, geen internet. Maar, wat heb je ook nodig als je op een eiland zit met je liefje, stapels boeken, andere verdwaalde hippies, elke avond een kampvuur, muzikaal talent, zee en strand voor de deur, een hangmat, en lekker eten! We konden ons geluk niet op. Dit was echt perfect. Het simpele leven zoals wij dat graag zien. Dit bleek het best bewaarde geheim van Thailand te zijn. Nog niet ontdekt door de feestende en drinkende jongeren. En dit willen ze ook graag zo houden. Dus ons werd meerdere malen op het hart gedrukt dat we het niet verder mochten vertellen. Anders zou Ko Chang ook binnen de kortste keren vol staan met resorts en restaurants en zou het in elke reisgids komen te staan en bekend staan om de fullmoon partys. Dat willen we niet. Het is juist zo fijn zoals het nu is.Met een frans stel die elke dag tijdens de zonsondergang yoga ging doen op het strand. Een Duitste man die veel leek op Obelix en hele dagen aan dezelfde tafel zat en alleen op stond om een koud biertje te pakken en waar Bart een keer tot 3 uur snachts backgammon mee heeft zitten spelen. Een jong frans stelletje die elkaar hadden leren kennen in Cambodja en hadden besloten om samen verder te reizen naar India, een Nederlands stel die naar Thailand kwam om inkopen te doen van spullen die zij straks weer verkopen gaan op markten. Franse mannen met gitaren die in de avonden de mooiste liedjes wisten te produceren bij het kampvuur.

Bijna wouden we niet meer weg. Bijna waren we 4 maanden gebleven op dit eiland. Maar wij hebben nog veel te zien van Azie. En als dan blijkt dat dit eiland echt zo speciaal is, dan gaan we gewoon aan het eind van de reis weer terug om het af te sluiten.

Nu zijn we in Krabi. Op doorreis. We hebben afgelopen nacht in een verschrikkelijk hotel geslapen. Lelijk, oud, slechte service. Gewoon een drama. Dus vandaag ingecheckt bij een ander guest house. Vandaag is een dag om te internetten, wat sspulletjes te kopen. Bart is namelijk tijdens beachvollybal uit zijn zwembroek en andere korte broek gescheurd. Oeps!

Morgen nemen we om 11:00 uur de bus naar Penang, Maleisie. Deze rit gaat 8 uur duren. En laten we hopen dat het ook echt ' maar' 8 uur gaat duren en geen vertraging oploopt. Op Penang, een schiereiland aan de west kust van Maleisie, is Lionel die daar studeert. Lionel is in Groningen een vage bekende van ons, maar aan de andere kant van de wereld zijn we natuurlijk beste vrienden. Zo werkt dat. We gaan speciaal voor hem naar Penang. Dit is leuk, want het geeft ons meteen een reisdoel. Daar blijven we een paar dagen plakken en dan verder een stukje van Maleisie verkennen. Op 12 maart vliegen we naar Vietnam vanaf Kuala Lumpur. Dat staat vast. Wat er verder gaat gebeuren staat nog niet vast. Elke dag brengt nieuwe kansen en we genieten van de vrijheid die we hebben.

Tot de volgende keer en veel liefs,

Bart en Hanneke