Het is een tijdje geleden, maar hier zijn we weer!

Vietnam is het land waar we inmiddels onze voelsprieten uit hebben staan en waar we ons als echte toeristen gedragen. We bezoeken de Mekong Delta, wurmen onze lichamen door de nauwe tunnels van de Vietminhen rakelen onze kennis over de oorlog op in het oorlogsmuseum.

Maar laten we er een beetje chronologie in aanbrengen en teruggaan naar de plek waar we jullie de vorige keer hebben achtergelaten: Krabi, Thailand. We gingen van daaruitop weg naar onze nieuwe vriend Lionel in Maleisie. Na een busreis van acht uur, waar we onze hand deze dagen niet meer voor omdraaien, kwamen we aan in Georgetown op het schiereiland Penang. Toch een beetje vermoeid wilden we snel een goedkope kamer vinden en wat gaan eten met Lionel.

Die goedkope kamer vind je wel en op het moment dat het nog licht is ziet het er allemaal nog wel oke uit, maar op het moment dat je 's nachts in bed ligt denk je daar wel anders over. Als je na het eten thuiskomt en wil gaan slapen en het volgende gebeurd, dan weet je dat jein het vervolgiets kritischer moet zijntijdens het uizoeken van jeslaapplek.

We komen dus thuis en ik loop naar het bed om mijn tas te pakken. Ik wil kijken of mijn telefoon het alweer doet, want hij geeft al twee weken aan dat hij oververhit is en verder doet hij niets meer. Op het moment dat ik mijn hand in de tas stop springt er een muis uit mijn tas en dezeverdwijnt door een kieronder de deur. Vervolgens loop ik naar de w.c. en zie ik een kakkerlak op zijn rug zonnebaden en 's nachts worden we door tientallen muggen belaagd. Tel daarbij op de hitte en het irritante geluid van een alsmaar stromend fontijntje dan weet je dat dit een eenmalig verblijf was in dit hostel.

Tot zover het gezeur, want we hebben het heerlijk gehad op Penang en met Lionel. Samen met deze vrolijke jongen hebben we het eiland verkend waar hij de komende vijf maanden -en wij de komende vijf dagen- zal verblijven. Een greep uit onze activiteiten: heerlijke gerechten gegeten op marktjes met specialiteiten uit allerlei landen (Penang staat bekend om zijn heerlijke eten), het eiland voor onszelf in kaart gebracht door met scooters rond te rijden, gezwommen in de zee(Lionel is nog gebeten door een kwal, waarschijnlijkdacht ie dat Lionel ook een kwalwas maar dat is niet waar) en naar de bioscoop geweest.

Maleisie lijkt weinig op Thailand. Het is een redelijk geavanceerdland met hoge gebouwen en veel verkeer en na vijf dagen Georgetown was het daarom tijd om weer een beetje tot rust te komen. We namen tijdelijk afscheid van Lionel en vertrokken naar de Cameron Highlands.

Aan het verhaal tot nu toe te zien wordt het een heel boekwerk voordat jullie up-to-date zijn, dus ik zal mezelf even aansporen wat sneller de de reis heen te lopen. De Cameron Highlands waren wel oke, niet veel meer dan dat. Wat de twee dagen die we daar waren speciaal maakten zijn de leuke mensen die we daar hebben ontmoet. Philipe uit Canada, Ellen uit Duitsland en Emma en Benny uit Zweden. Lekker samen uit eten, wandelen naar de waterval en lokale drankjes drinken.

Het was hier opvallend frisser dan op de andere plekken waar we tot nu toe zijn geweest, dus de lange broek kon gewoon aan. Lekker hoor. Tijdens onze wandeling door het boszijn we een enthousiaste local (Krishna)tegengekomen die zijn bril kwijt was en nadat we die voor hem hadden teruggevonden zag hij ineens zes man publiek voor zijn neus staan. En je moet weten dat Krishna dit niet onbenut laat en de volgende anderhalf uur hingen we aan zijn lippen terwijl hij vertelde over alle reincarnaties van Buddha, de tijgers die in dit bos hadden geleefd en de stammen die hier nog steeds wonen.

De volgende dag hebben we afscheid genomen van elkaar en zijn we vertrokken naar Perhentian Island, een eiland aan de oostkust van Maleisie waar we weer met Lionel afgesproken hadden. We zouden hier samen met hem een lang weekend doorbrengen. Zonder heel duidelijk een afspraak te hebben gemaakt over hoe laat, op welk eiland en waar dan precies elkaar weer te ontmoeten werden we voor het eerst geconfronteerd met het gemis van een telefoon. Voor zover we wisten was er geen internet op het eiland aanwezig, hebben we geen werkende simkaarten meer in onze telefoons en is ondertussen Lionels telefoon misschien ook wel uit.

Blijdschap toen we elkaar enigszins uitgeput weer zagen! Kamertje geboekt en lekker gaan zwemmen. Het eiland heeft aan twee kanten een strand. Een klein strandje, aan de kant waar wij sliepen. Daar waren de meeste eetgelegenheden en resorts en en groot strand aan de andere kant. Je loopt in vijftien minuten van de ene naar de andere kant. En dat andere strand, daar moet je zijn! Hoge golven om lekker in te spelen;) Dat hebben veel gedaan hier. Een klein balletje gekocht en de zee in.

's Avonds verse vis van de barbecue en op zijn tijd een biertje erbij (woekerprijzen). Hier hebben we John leren kennen, een Zwitsersejongen die research doet naar afvalmangement op het eiland. Hij woont een tijdje in Indonesie, maar zat voor een paar weken op dit eiland en hij sprak ons aan omdat we leuke mensen lijken. Hij had daar een oogje voor:) Een dag later kwamen de Zweden die we in de Cameron Highlands hadden ontmoet ook naar het eiland en het feest was compleet.

We hebben gesnorkeld, mooie vissen, zeeschildpadden en haaien gezien. En elkaar gezien onder water natuurlijk, dat is soms ook best eng met een bril op en een snorkel in je mond. Verder bestaan de dagen hier ook gewoon uit ontbijten lunchen en avondeten. Ondertussen doe je dingen, maar niet gek veel. Het is immers vakantie. Afgelopen maandag zijn we weer naar het vaste land gevaren en zijn we vertrokken naar Kuala Lumpur gegaan, de hoofdstad van Maleisie.

Maandagavond daar aangekomen en dinsdagochtend gevlogen naar Ho Chi Ming Stad, waar ik nu achter de computer zit dit verhaal te typen. Bijna einde verhaal, maar laat ik eerst nog iets vertellen over Vietnam. We betalen hier met de Dong en de Dong is niets waard. Je hebt er 27.000 nodig om te wisselen tegen een euro. Bier kost hier 12.000 Dong (Saigon beer) we gaan uit eten voor 250.000 en voor hetzelfde geld slapen we hier.

De benzine is hier relatief duur en daarom is auto rijden duur. Je ziet hier dan ook weinig auto's, maar des te meer scooters! Je kijkt je ogen uit als je dikke rijen scooters voor het stoplicht ziet wachten. Hoe het mogelijk is dat we nog geen ongelukken hebben gezien zijn we nog niet uit, maar ze lijken elkaar hier allemaal goed te begrijpen in het verkeer en vanaf baby af aan rijden mensen al mee voorop de scooter. Ze zullen allemaal de tienduizend urenregels wel aanhouden denk ik.

Maargoed, we hangen hier dus de toerist uit. En de uitstapjes die ik aan het begin noemde zijn natuurlijk leuk, je ziet nog eens wat, maar eigenlijk vinden we de opzet vreselijk. Je voelt je echt een toerist en ze proberen overal geld aan je te verdienen. 'Kijk hier maken ze caramel snoepjes. En kijk, hier kan je ze kopen'. Die tours doen we dus niet meer en we gaan er zelf wel op uit om de dingen te bezoeken als we daar zin in hebben. Vietnam bevalt tot nu toe erg goed, ondanks de slechte verhalen die we hebben gehoord van andere backpackers. Wij geloven daar niet in, we hebben het overal leuk daar zorgen we namelijk wel voor!

Over twee uur stappen we in een bus en gaan we naar Mui Ne, een plaatsje aan de kust iets ten noorden van Ho Chi Minh. Gisteravond hebben we van een paar Zweden gehoord dat het niet zo leuk is, dus we hebben er zin in!

Dit was het tot zo ver! We zullen de komende twee weken weer allemaal dingen proberen te beleven, zodat we jullie weer iets te vertellen hebben tegen de tijd dat we een nieuw blog schrijven. Want jullie moeten weten wij zijn op reis, maar we doen dit allemaal ook een beetje voor jullie;)

Tot dan!!