Op dit moment zijn we alweer 7 weken onderweg. Bijna op de helft. Dat is gek! De tijd gaat ineens heel snel.
We zitten in het bruisende leven van Hanoi, en nu zit ik naast Bas (aka Sebo) die ook een stukje aan het schrijven is voor zijn eigen website!

Maar laten we weer even een blik werpen terug in de tijd. Geen belangrijke feiten overslaan en er weer een mooi verhaal van maken voorjullie thuisblijvers en meegenieters.

Na Ho Chi Minh zijn we met de bus naar Mui Ne gegaan. Een badplaatsje aan de oost kust van Vietnam. De bus schoot niet op want er werd langzaam gereden. Maar dat was niet zo erg omdat we in ieder geval niet hoefden te vrezen voor onze levens door de rijstijl van de chauffeur. In Mui Ne aangekomen bleek al gauw dat de meerderheid Russische toeristen waren. Die gaan echt massaal op vakantie naar Vietnam en dan met name naar Mui Ne en Nha Trang. Best gek, omdat je normaal gesproken niet vaak een Rus tegenkomt. Mui Ne is erg klein dus alles is gericht op het toerisme. Overal zijn resorts (goedkope en super dure) uit de grond gestampt en elke dag happy hour en karaoke, Wat we een hele belevenis vonden aan Mui Ne was de avondmarkt waar de verse (levende) vissen lagen uitgestald of nog rondzwommen. Je mocht de knapste uitkiezen en die werd dan voor je gegrild op de bbq. En als je zin had in een stukje alligator dan kon dat ook! Van al dat gekrioel werd ik spontaan vegetarisch...
We hebben scooters gehuurd om de buurt te verkennen en de scooter is alleen al een uitkomst om een beetje wind door de haren te laten wapperen, ook al rij je nergens in het bijzonder heen. De verkoeling op de scooter is heerlijk!

In Mui Ne hebben we ons laten overhalen om een open bus ticket te kopen. Hiermee kun je van Zuid naar Noord Vietnam reizen met de bus, en volg je de route die alle toeristen volgen. Het wordt je bijna onmogelijk gemaakt om hier als toerist je eigen plan te trekken. De tours en georganiseerde trips zijn het goedkoopst en het makkelijkst. Dus als je zelf op avontuur wil dan ben je meer geld kwijt en kost het ook nog eens veel meer tijd en energie. Dus kiezen de meesten voor de makkelijkste weg.
De echte dare devils kopen een motor en binden de tas achterop en gaan zelf op pad, maar dit vinden wij (zonder motor ervaring en gezien de wegen in Vietnam en de rijstijl van de mensen hier) toch iets te spannend..Dit kunnen we onze moeders ook niet aan doen:)! Dus gezellig met alle farang (buitenlanders) in 1 bus op weg naar Dalat.

Dalat ligt meer in het binnenland van Vietnam. Het is er een stuk koeler en er zijn prachtige bergen. Ook heb je in Dalat de Easy Riders. En dit zeggen de Easy Riders over zichzelf: The Original Easy Riders enthusiastic and knowledgeable generation with years of expriences is so ready to help you connect with the real Viet Nam, the bit forgotten by most Western tourists. We want to share with you the lives of the Vietnamese minority; to understand more about people, culture, cuisine and the hidden charm of the country. Don't miss out on this great opportunity to discover the heart and soul of Vietnamese.
Klinkt prachtig natuurlijk. Maar kost ook minimaal 70 eruo per dag, en dat is wel wat veel voor ons. De Easy Riders staan op elke hoek van de straat en vragen de hele tijd of je een tour met ze wil doen. Alles kan en alles is mogelijk. Zolang je maar dik betaald. Wij hebben alle ruige mannen van ons af weten te houden en hebben weer zelf een scooter gehuurd. Bart was mijn eigen Easy Rider;) We kwamen in een dorpje terecht waar we wel iets wouden eten. Toeristen hadden ze niet veel gezien. Alle kinderen riepen HELLO!!! en bij het restaurantje waar we binnen kwamen moesten we met handen en voeten uitleggen wat we wouden. 'Do you have something to eat?' Ze bracht me naar de koelkast. Oke, drinken hebben ze dus wel. Eerst maar twee colatjes bestellen, dat smaakt overal hetzelfde! Daarna gebaren dat we honger hadden, we wezen naar wat broodjes die ze had liggen en een ei. Ook daar wist mevrouwtje wel raad mee. Even later kwam ze met 2 heerlijke omeletjes aanzetten! En ze lachtte zich dood omdat ze volgens mij nog nooit 2 blondies in de zaak had gehad! Even later kwam er een oud mannetje binnen. Hij begon druk te praten. Helaas begrepen we hem niet en kon mevrouwtje niet vertalen. Hij had wel goede bedoelingen want hij heeft ons wel 5 keer een hand gegeven! En samen op de foto geweest natuurlijk:)

We hadden in Dalat een gigantische hotelkamer met 2 super grote 2 persoonsbedden en een badkamer met hoekbad. En dat voor maar 12 dollar. Beetje overdreven eigenlijk maar ja, een bad was geen overbodige luxe want we konden even goed schoon weken! Bij vertrek goed gekeken of we alles bij ons hadden. Ja hoor, dat hadden we. Of toch niet...

In Nah Trang aangekomen werd er bij het inchecken gevraagd naar onze paspoorten. OOOOEEEPS! Die lagen nog in het vorige hotel! Natuurlijk onze eigen schuld maar de mevrouw van de receptie had ze ook gewoon aan ons terug moeten geven bij uitchecken! Moeten we dan overal zelf aan denken??!!;)
Geen probleem hoor, dit gebeurt vast vaker. Een telefoontje naar het hotel en ons werd beloofd dat de paspoorten de dag erna met dezelfde bus zouden aankomen vanuit Dalat bij het boekingskantoortje. Toch een beetje spannend. Maar wat kun je anders dan er vertrouwen in hebben. De dag erna gingen we vragen bij het boekingskantoor maar we werden raar aangekeken. Paspoorten? Nee dus. Even weer bellen. Bleek dat het hotel in Dalat was vergeten om onze paspoorten aan de chauffeur mee te geven. De dag erna zouden ze het echt doen. Dus wij een nachtje extra geboekt in ons hotel en de dag erna weer achter de paspoorten aan. En toen kwam alles goed. De paspoorten waren er, keurig ingepakt aangekomen en we konden weer fijn verder reizen!

Het leukste in Nah Trang vonden we Jaaaahn (zo werd het uitgesproken). Jaaaahn is een dikke, aangelijnde kat (helaas geen foto) die we hebben leren kennen op 1 van onze avondwandelingen. Hij zat aan een erg kort touwtje en woonde in een levensmiddelen winkel. Zijn baasje was ook erg aardig. We hebben op een mini plastic krukje een biertje gedronken bij Jaaahn en zijn baasje vertelde dat hij aan een lijntje zat omdat hier veel mensen wonen die een kat anders mee pikken om op te eten. Dit was veiliger voor hem. Al leek het ook wel weer sneu voor zo'n dikke joekel om maar een meter bewegingsruimte te hebben. Maar alles beter dan gekookt worden in een vietnamese kattensoep!


De volgende stop was Hoi An. Hier had ik veel goede verhalen over gehoord en we hadden er veel zin in. De reis ernaartoe was iets minder. Veel roggelende en kotsende locals in de bus waardoor slapen lastig werd. We hadden wel een nachtbus met smalle ligbedjes, ergens ook wel weer heel grappig! We konden nog net onze benen een beetje strekken en lang uit liggen. Helaas stopte de bus toen we net een beetje in slaap waren en gingen de chauffeurs eten. Het is toch ideaal voor een goede nachtrust en toen we in Hoi An in ons hotel aankwamen zijn we eerst weer een paar uurtjes gaan slapen.
Hoi An is inderdaad een leuk plaatsje. Veel Franse accenten waardoor het een gezellig, knus, klein, pittoresk centrum heeft waar je heerlijk door de smalle straatjes kan dwalen, leuk om souvenirs te kopen. Vooral 's avonds is het erg mooi want dan zijn er overal lampionnen die licht geven wat het super romantisch maakt!!! We zijn hier een week gebleven en hebben leuke mensen ontmoet waarmee we zijn opgetrokken. Bart heeft nog 2 overhemden en een jasje (jaja!) op maat laten maken want daar staat Hoi An bekend om.Verder hebben we eigenlijk bar weinig gedaan in die week..voornamelijk van het hotel naar het strand gefietst, van het strand naar het dorp gefietst om te eten en van het dorp weer naar hotel gefietst om te slapen! Echt ontspannen dus.
Al is 1 van de ritjes op de fiets naar het strand wel behoorlijk verpest door het volgende:

We zaten op onze mooie fietsjes met mandje voorop. Wij hollanders doen de tassen altijd voor in het mandje, toch? Dus zo ook deze keer. Bart reed aan de buitenkant en we waren druk aan het kletsen. Ineens komt er van achteren een man op een scooter langsrijden en die graait zo onze tas uit het mandje. Ik krijzen! Bart sjeest erachter aan! Man op de scooter weg, tas weg...Wat een domper. Ik stond gewoon te huilen aan de kant van de weg. Hoe kan iemand dat doen???!!! Ons reisdagboekje zat erin, Barts bril, geld want we hadden net gepind. Geluk bij een ongeluk was dat mijn iphone nog net uit de tas viel toen die gozer hem pakte en ook dat de camera en onze paspoorten er niet in zat. Maar wat een vervelende ervaring zeg! We zijn naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen en na een nachtje slapen waren we wel weer van de schik bekomen en nu kunnen we er wel weer om lachen!

Er waren eens 2 hondjes op het strand bij Hoi An, Mimi en Milo. De ene dag speelden ze nog fijn samen en de dag daarna was Mimi verdrietig. Hun baasje kenden we al een beetje, een lief jong dametje die de strandbedjes aan ons verkocht. Ze vertelde dat Milo dood was. En dat terwijl we hem de dag ervoor nog hadden zien rond rennen! Een taxi chauffeur had hem aangereden. Zo gek! Maar, vertelde het lieve jonge dametje, Milo was inmiddels al verkocht en opgegeten door mensen. Want ja, dat doen die gekke vietnamezen hier gewoon hoor! Het huisdier is nog amper koud en ligt al te braden in het pannetje van de buren. Dat is voor ons Hollanders ,moeilijk te bevatten. Stel je voor dat we Jippie gaan opeten!!!

Intussen zijn we dus in Hanoi en weer herenigd met Myrthe en Bas, waarmee we ook naar Thailand zijn gevlogen. Het is heel leuk om weer een tijdje met hun op te trekken en we vinden alle vier Hanoi een gave stad. Dit is echt de perfecte mix van echt Azie met locals en hun gewoonten en de toeristen. Het is een gezellige mengelmoes waar op straat echt werkelijk alles wordt verkocht! Van kamerplant tot ananas, van aansteker tot noodlesoep, van balonnen tot lichtlasers. Het verkeer is weer om gek van te worden! Overal toeteren alsof hun leven ervan af hangt. Iets waar we niet aan kunnen wennen en wat ons telkers weer laat opspringen van schrik! Dit weekend gaan we met elkaar naar Halong Bay, grootste bezienswaardigheid in Vietnam. Het is een baai waar meer dan 1000 kleine eilandjes liggen in prachtig helder blauw water. We hopen door de toeristen nog het moois te kunnen bewonderen. We zullen het beleven!

Tot over een paar week en sterkte met de sneeuw...
Liefs Bart en Hanneke